Wil je me bochtig kronkelend als een lus?
Of kaarsrecht? Als een baantje in het bad,
het gangpad in de bus.

Gedrapeerd als een lint in het land ben ik
de groeispurt van een kind – bergop en
terug bergaf – op weg van wieg naar graf.

Ik gedij langs een rivier, gedenk de trein 
die niet meer rijdt. Van hot naar her tot hier.
Tot in de eeuwigheid.

(Net zo goed ben ik een kikker. 
Een kikker met kapsones.)

Philip Hoorne
curator 2017