kijk, lief! ik mis de trein! de klok blijft thuis
ik trek mijn stekkers uit, verbreek de lijnen
bevrijd mezelf en jou van regeling en dienst
en rush – te lang reeds waren wij pedalen 

kwijt, maar hier trap ik me wezenloos mijn
wezen los, doorsnijd de stilstand van de tijd
ik pak het spoor weer op en eindelijk draait
alles nog eens in de richting van mijn hart

ik maal mezelf weer perspectief, dat door
mijn leden zoemt vanuit die streep beton
het ijzer smelt en ginder aan de horizon

waar Schelde zonder aarzelen zichzelf ver-
liest in de Escaut, daar groeit opnieuw een
brug – wacht daar op mij, lief! ‘k ben er zo!

Tom Smits
winnaar 2017