je bent jong.
je denkt: het is goed te sterven,
later, wanneer ik vijftig ben en oud.

vandaag, op een hinkstapsprong
van de deadline, vrees je
je vroegere overmoed.

je moet nog zoveel.
er is de onmeetbaarheid
van wat bijlange na niet heel is.

maar je zit te sidderen voor de dood
die wie weet wanneer zal aankloppen.
ongevraagd, onversaagd,

terwijl jij – opgeluchte zucht – bijna vrij
eindelijk zou willen spelen zoals je
dat als kind te weinig mocht:

van cowboy en indiaan
en schipper mag ik overvaren
en na verstoppertje doen we van doktertje,
dát vooral, met geile Monica

van de manege om de hoek
en voor het eerst die geheimzinnige
spanning in je veel te korte broek.

Jeroen Vermeiren
gastdichter 2023