Boek
Nederlands

Verstrooiingen : over kijken en zien

Bernard Dewulf (auteur)
+1
Verstrooiingen : over kijken en zien
×
Verstrooiingen : over kijken en zien Verstrooiingen : over kijken en zien

Verstrooiingen : over kijken en zien

Genre:
Titel
Verstrooiingen : over kijken en zien
Auteur
Bernard Dewulf
Taal
Nederlands
Editie
2
Uitgever
Amsterdam: Atlas Contact, 2012
221 p. : ill.
ISBN
9789025439439 (paperback)

Besprekingen

Pleidooien voor de wijdere blik

Antwerps stadsdichter Bernard Dewulf is bovenal een schrander essayist. In 'Verstrooiingen' slijpt hij zijn blik aan kunst, erotiek én het dagelijkse.

Bernard Dewulf mag zichzelf graag omschrijven als dichter, chroniqueur en columnist. Toch is de winnaar van de Libris Literatuurprijs 2010 in eerste instantie een kijker: een aandachtige, alziende en vooral onvermoeibare kijker. In zijn nieuwe essaybundel Verstrooiingen, niet toevallig ondertiteld 'kijken en zien', beoefent hij deze discipline opnieuw met hartstocht én met traagheid.

Het boek sluit naadloos aan bij Bijlichtingen (2001) en Naderingen (2007), waarin hij op schrandere en onbevangen wijze schilders en kunstenaars tegemoet trad, met bijvoorbeeld een eersteplansrol voor Thierry De Cordier, Edward Hopper en Léon Spilliaert.

In Verstrooiingen heeft Dewulf zijn actieradius drastisch uitgebreid, zijn blik als het ware verruimd. En dat geeft meer lichtheid aan zijn essays. De zwaarmoedigheid is enigszins aan banden gelegd, de zoete melancholie draaglijker. Er sluipt meer humor - van de subtiele soort - in zijn geschriften. Naast de kunst krijgen het stokpaardje …Lees verder

Over boezemkloven en penseelstreken

Bernard Dewulf, bekroond chroniqueur van het kleine leven, heeft een nieuwe bundel uit. In Verstrooiingen kijkt hij verder dan het eigen nest. Naar kunst en naar de kust, onder meer. Ook dat doet hij voortreffelijk.

Wij zijn veel minder scherpe waarnemers dan we aannemen. Er zijn wetenschappelijke experimenten die dat illustreren - denk aan het beroemde Youtube-filmpje met de basketbalspelers en de gorilla. Er zijn ook leeservaringen die het je doen beseffen.Kleine dagen (2009) van Bernard Dewulf is er zo eentje. In die bundel, bekroond met de Libris Literatuurprijs, ging de schrijver-dichter-columnist aan de slag met wat, zoals hij het zelf omschreef, 'dicht bij mij is'. Zijn kinderen, zijn huis; de klanken, gestes en rituelen binnen zijn gezin. Ze zijn 'dicht bij' heel velen onder ons en ze betekenen voor ons evenveel als voor Dewulf, alleen ziet hij er veel meer in, en vindt hij bovendien woorden die ze uit hun vanzelfsprekendheid tillen, hun schoonheid en fragiliteit voelbaar maken.

In zijn nieuwe bundel,Verstrooiingen, gaat het ook over kijken en zien - de twee werkwoorden staan zelfs in de ondertitel. Dit keer richt Dewulf zijn blik voornamelijk op schilderijen, tekeningen, boeken,…Lees verder

Een vreemde titel heeft deze bundel essays over kunst en leven gekregen, waarbij niet meteen duidelijk is welke betekenis van ‘verstrooiing’ hier actief is. In ieder geval zijn het meer dan ontspannende stukjes: ondanks Dewulfs lichte, speelse manier van schrijven hebben ze best wel diepgang. Afdwalingen van de geest? Dat klopt, op voorwaarde dat je er geen ‘verstrooidheid’ in ziet, maar het tegendeel: volgehouden aandacht. Waarom dan het achteloze van de titel? Misschien omdat de auteur beseft zich met zijn manier van kijken en zien in de marge te begeven. Om te beginnen in de marge van de kunstkritiek. Het lange opstel ‘De wijdere blik’ is een bedachtzame verantwoording waarom en hoe hij over beeldende kunst schrijft, wetend dat hij met dat schrijven ingaat tegen de clichés van de dag en het gebruikelijke vakjargon. Hij pleit voor een open kijken, zonder agenda, wil kunst uit een ‘te beklemmende, amechtige, zelfbevredigende context’ halen en in één beweging én micro- én macroscopisc…Lees verder
Over beeldende kunst schrijven meestal vaklieden, kunstcritici of –historici, maar zo nu en dan staan er ook schrijvers en dichters op die over kunst willen meepraten. In Nederland is K. Schippers een uitnemend voorbeeld; in Vlaanderen is het Bernard Dewulf, die zich trouwens duidelijk schatplichtig betoont aan Schippers, maar toch een heel eigen stem heeft. Zijn bundel essays en verhalen ‘Verstrooiingen’ gaat inderdaad ‘Over kijken en zien’: wie goed kijkt, gaat iets zien, iets dat van tevoren niet vastligt, maar tot stand komt in de interactie de kijker en het kunstwerk, de foto, het beeld etc. Dewulf is zich daarnaast ten volle van bewust dat het ‘zien’ ten slotte zich laat kennen in het schrijven. Dat maakt hem ook verwant aan Schippers en zorgt ervoor dat hij zich niet, zoals veel kunstbeschouwers, hoeft te verplichten aan een kunstopvatting of een theorie. Hij is een vrije beschouwer, een echte schrijver-over-kunst. Het boek wemelt van de verrassingen, het gaat veel over licht, …Lees verder

Over Bernard Dewulf

Bernard Dewulf (Brussel, 30 januari 1960) is een Vlaams dichter, essayist, toneelauteur, en columnist.

Biografie

Bernard Dewulf volgde een studie Germaanse filologie. Reeds voor het verschijnen van Waar de egel gaat waren er gedichten van Dewulf gepubliceerd, onder meer in verschillende literaire tijdschriften. Publieke bekendheid verwierf hij voor het eerst in 1987, toen de collectieve dichtbundel Twist met ons verscheen, met daarin gedichten van Dewulf zelf, Dirk van Bastelaere, Charles Ducal en Erik Spinoy. In 2006 werd de dichtbundel Blauwziek gepubliceerd.

In 2001 verscheen de essaybundel Bijlichtingen: kijken naar schilders. In dit boek zijn een aantal beschouwingen over beeldende kunstenaars gebundeld. De auteur wil op toegankelijke wijze de betovering bij het kijken naar schilderijen bijlichten. Hij poogt telkens weer de verleiding onder woorden te brengen die kan uitgaan van s…Lees verder op Wikipedia